more
information www.olafmooij.nl
OLAF
MOOIJ
The
Rotterdam artist Olaf Mooij (1958) has achieved particular fame with his car
sculptures on display in public space. Almost everyone knows his Braincar, a
car whose top has been transformed into a brainpan. During the day, the car
drives through a neighbourhood, city or street, and in the evening it dreams of
its day through video projections on the matt white brain surface. Since the
early nineties, Mooij has looked to the street as a stage for his work. Typical
of his generation, including artists like Joep van Lieshout and Jeroen
Doorenweerd, was that they connected their work much more with the world
outside the walls of the exhibition halls. That often led to confusion: was
this really visual art. In 1999, Mooij was nominated for the Rotterdam Design
Prize with his DJ Mobile: a converted Ford Sierra with a professional sound
system, ten speakers and a DJ booth. But to the good viewer it was always
clear; Mooij his work is firmly rooted in the sculptural tradition. At the
basis of sculpture lies the artist his ability to suggest life in dead matter.
Rodin his famous The Kiss is actually just a piece of rock, but we cannot see
(or feel) anything other than a passionate embrace. Olaf Mooij his cars are
nothing more than bodywork, but he has transformed them into personalities,
into living matter.
Through the addition of exaggerated hairstyles, hairpieces
or the enlargement of parts, caricatural images materialize. The humorous
images relativize the contemporary relationship of the human being to machines
and the devices that surround him. The universal phenomenon of the love object
is playfully ridiculed, as in the Chesterfield Car which looks as inviting as a
real Chesterfield couch (2004, collection Museum Boijmans van Beuningen).In his
recent series of works, which were almost entirely exhibited in TENT Rotterdam
march 2009, Mooij appears to want to return to the absolute autonomy of the
sculpture. His car images no longer have a functional use, but serve only as a
reminder of the modes of transport. The works stand, lie, hang and lean in the
exhibition space. They have been placed on the ground without a pedestal, and
without their practical value they look very vulnerable. The skin, the surface
of the car, is the focal point. The skin of what once could have been an estate
car lies folded on the ground. A Volkswagen form lies unstable on the floor,
its surface covered with a black stone-like layer. The work presents itself as
a fossil remnant of a distant past. A small car form is spanned by a yellowish
membrane from which it appears to be breaking free; the suggestion of a birth
is induced. In the play between form and meaning, between volume and surface,
between symbolic function and functional use, Mooij seeks the exact point where
they converge. End and beginning, before and after: this dead matter is
biomorph, the resemblance of living beings. Mooij's recent sculptures have a
strong tactile appearance; they invite you to touch them and, oh, why not, to
love them.
Text by
Mariette Dolle
foto Goffe Struiksma
OLAF
MOOIJ
De
Rotterdamse kunstenaar Olaf Mooij (1958) heeft vooral bekendheid verworven met zijn
autosculpturen in de openbare ruimte. Bijna iedereen kent zijn Braincar, een
auto waarvan de bovenkap is omgevormd tot grote hersenpan. Overdag rijdt de
auto door een wijk, stad of straat, en in de avond droomt de auto van zijn dag
door middel van videoprojecties op het matwitte hersenvlak. Al vroeg in de
jaren negentig zocht Mooij de straat als podium voor zijn werk. Kenmerkend voor
zijn generatie, met kunstenaars als Joep van Lieshout en Jeroen Doorenweerd,
was dat ze hun werk veel meer verbonden met de wereld buiten de muren van de
tentoonstellingszalen. Dat leidde vaak tot verwarring: was het wel kunst dat ze
maakten? Zo werd Mooij in 1999 genomineerd voor de Designprijs Rotterdam met
zijn DJ Mobiel, een verbouwde Ford Sierra met professionele geluidsinstallatie,
tien speakers en een DJ booth. Maar voor de goede beschouwer is het altijd
duidelijk geweest: het werk van Mooij is stevig geworteld in de
beeldhouwtraditie. Aan de basis van de beeldhouwkunst ligt het vermogen van de
kunstenaar om in dode materie leven te suggereren. De beroemde Kus van Rodin is
in feite een brok steen, maar wij kunnen niets anders zien (en voelen) dan een
hartstochtelijke omhelzing. De autos van Olaf Mooij zijn niets meer dan
carrosserie, maar worden door hem getransformeerd tot persoonlijkheid, tot
levende materie. Door toevoeging van overdreven kappen, haarstukken of
uitvergrotingen van onderdelen komen speelse, karikaturale beelden tot stand.
De humoristische beelden relativeren de hedendaagse verhouding van de mens tot
de machines en apparaten die hem omringen. Het universele fenomeen van de
objectliefde wordt op speelse wijze geridiculiseerd, zoals in de Chesterfield
Car, net zo uitnodigend als een echte Chesterfield bank (2004, collectie Museum
Boijmans van Beuningen).
foto Ge Hirdes
In zijn
recente serie werken, die vrijwel volledig werden gepresenteerd in
TENT rotterdam maart 2009, lijkt Mooij te willen terugkeren naar de volstrekte
autonomie van de sculptuur. Zijn autobeelden hebben geen gebruiksfunctie meer,
maar doen alleen nog herinneren aan het transportmiddel. De werken staan,
liggen, hangen en leunen in de tentoonstellingsruimte. Ze zijn zonder sokkel op
de grond geplaatst en hebben zonder hun gebruikswaarde een kwetsbare
uitstraling. De huid, het oppervlak van de auto staat centraal. Het vel van wat
een stationcar geweest zou kunnen zijn ligt geplooid op de grond. Een
Volkswagenvorm ligt wankel op de vloer, zijn oppervlak bedekt met een zwarte
steenachtige laag. Het werk presenteert zich als een fossiel overblijfsel van
een ver verleden. Een kleine autovorm wordt omspannen door een geelachtig vlies
waar het bijna uit lijkt los te breken; de suggestie van een geboorte is
gewekt. In het spel tussen vorm en betekenis, tussen volume en oppervlak,
tussen symboolfunctie en gebruiksfunctie zoekt Mooij precies het punt waarop ze
samenvallen. Einde en begin, before and after: deze dode materie is biomorf, de
verbeelding van levende wezens. De recente sculpturen van Mooij hebben een
sterk tactiele uitstraling, ze nodigen uit om aan te raken en, ach waarom niet,
om van te houden.
Tekst Mariette Dolle
foto uwe
weber zeitraster.de
more information www.olafmooij.nl